LWEO

hoofdstuk 4

hoofdstuk 4

Werkloosheid, wat doen we eraan?

Werkloosheid door te lage bestedingen (= conjuncturele werkloosheid) kan de overheid bestrijden volgens de theorie van Keynes. Ze kan de belastingen verlagen of zelf meer uitgeven, zodat er weer meer besteed wordt. De Centrale Bank kan de rente verlagen zodat besteden met geleend geld aantrekkelijker wordt.
Yf is het nationaal inkomen waarbij er sprake is van volledige werkgelegenheid.
Yf = beroepsbevolking × arbeidsproductiviteit
Werkgelegenheid wordt vaak gerekend in arbeidsjaren. Een arbeidsjaar is een volledige baan over een heel jaar.
De omvang van de productiecapaciteit en de omvang van de arbeidsproductiviteit bepalen hoeveel mensen er maximaal kunnen werken:
Maximale werkgelegenheid = productiecapaciteit / arbeidsproductiviteit
Werkgelegenheid in het inkomensevenwicht = Ye / arbeidsproductiviteit
Als de beroepsbevolking groter is dan de maximale werkgelegenheid ontstaat er structurele werkloosheid.
Een stijging van de autonome bestedingen (Co en Io) en van de marginale consumptiequote (c) zorgen voor stijgende bestedingen en daardoor tot een vermindering van de conjuncturele werkloosheid.
Structurele werkloosheid vraagt om andere soorten oplossingen. Deze ontstaat (onder andere) doordat de bestaande productiecapaciteit te klein is om alle arbeiders aan het werk te kunnen krijgen.
Een oplossing kan zijn zorgen voor een lagere arbeidsproductiviteit, bijvoorbeeld door verkorting van de werktijd. Dan zijn er voor dezelfde productie meer mensen nodig. Werkgevers zullen alleen voor deze oplossing kiezen als werknemers lager loon accepteren voor korter werken. Als de lonen niet dalen, stijgen de productiekosten (per product) en verslechtert de concurrentiepositie van de bedrijven.

begrippenlijst

Begrippenlijst hoofdstuk 4


— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —